Obrączka menela

To nie była chwila magiczna ani przywracająca wiarę w (nad) przyrodzoną dobroć natury ludzkiej. Nie było romantyzmu, był tylko autobus jak na standardy krakowskie zatłoczony w stopniu umiarkowanym. I potworny, potworny smród którego źródłem był menel objuczony pustymi puszkami. Jego strój wskazywał wyraźnie na wielotygodniowy brak kontaktu z proszkiem do prania, i przyznaję, że na mojej twarzy mimowolnie ukazał się grymas. Wpaja się nam ten szacunek do drugiego człowieka, gdzieś tam człowiek ma zakodowane, że menel też człowiek i minimum respektu mu się należy, a jednak… Ten odruch się pojawia zanim jeszcze zdąży się go zarejestrować, a co dopiero nad nim zapanować.

Nie wiem skąd ten człowiek przyszedł, nie wiem dokąd zmierzał. Wiem tylko, że kiedy wyciągnął swoją (brudną, a jakże, ale przecież nie chodzi w tej notce o to aby odmieniać słowa „brud” i „smród” przez wszystkie przypadki) dłoń, żeby nacisnąć guzik otwierający drzwi, coś nagle błysnęło przed moimi oczami. Nie, nie był to zabłąkany promień słońca, który przydałby nadziei temu smutnemu obrazkowi – było to coś w pewnym sensie o wiele bardziej tandetnego. Na serdecznym palcu menela tkwiła mała obrączka.

Jako osoba obdarzona wybujałą wyobraźnią, mogłabym wysnuć tysiąc rzewnych historii na temat tej obrączki. Nie wiem nic o tym człowieku i nigdy się nie dowiem, a jednak, pomimo usilnych starań, napełnił mnie jakąś durną tkliwością. Wyjaśnienie może być bardzo proste, pewnie obrączka jest wykonana z tak tandetnego materiału, że jej wartość nie umywałaby się do brzęczącego worka. A może jednak nie. A może… może… Znów w mojej głowie rodzą się sentymentalne scenariusze i ogarnia mnie idiotyczne wzruszenie. A od dawna nie wierzę już, że amor vincit omnia.

Tak oto potraktowałam tego człowieka instrumentalnie, czyniąc go nośnikiem swojego zdychającego idealizmu.